Cytat dnia

sobota, 10 października 2015

Rozdział I

Bzzt. Bzzt.
- Głupi budzik - westchnęła Nadia. Do drugiej w nocy wkuwała materiał z chemii na zaliczenie. Ociągając się poczęła przygotowywać się do wyjścia. W szafie jak i w całym pokoju panował bałagan.
- Burdel w szafie, burdel w życiu - uśmiechnęła się gorzko.
Szybko ubrała się i wrzuciła do torby kilka przypadkowych zeszytów. Później spędziła kilkanaście minut na wykonanie makijażu.
       Zeszła na parter i zobaczyła matkę krzątającą się w kuchni. Poprzedniego dnia znów się pokłóciły o jakąś błachostkę. Nadia kochała matkę, lecz czasem miała ochotę uciec jak najdalej od niej. W takich chwilach uciekała. Miejscem odprężenia niegdyś była dla niej stara działka za miastem. Spędzała tam razem ze swoją przyjaciółką całe dnie. Niestety od roku nie była tam ani razu. ''Tamte czasy już nie wrócą. I dobrze.'' - powtarzała sobie do znudzenia. Wobec zaistniałej sytuacji musiała znaleźć sobie inny azyl. Okazał się to zapomniany przez wszystkich zaułek na stacji metra.
      Dzisiejszego ranka postanowiła go odwiedzić. Zaczął padać lekki deszcz. Nadia zaklęła w duszy i zaczęła biec. Po kilku minutach miała już niezłą zadyszkę. Później zaczęła kaszleć. Miała płuca ostrego palacza co uniemożliwiało jej uprawianie sportu. Kiedyś całkiem dobrze biegała, lecz dokonała wyboru. Papierosy i ciągłe użalanie się nad sobą okazało się dla niej lepszym sportem. Pół godziny później zeszła po schodach i znalazła się na stacji metra. Najpierw szła prosto, za trzecią kolumną w lewo, obok kiosku w prawo, za winklem prosto i była na miejscu. Rozejrzała się. Wszystko było jak zawsze. Te same ściany. Ten sam kubeł na śmieci. Lubiła to miejscu, zawsze było tu tak samo. Nic się nie zmieniało. Było to dla niej miejsce stabilne. Azyl. Jej miejsce na świecie. Podniosła kubeł i wyjęła kilka drobiazgów: koc, opakowanie papierosów i co najważniejsze - zdjęcie ojca. Uśmiechniętego ojca. Właśnie takiego, jakiego go zapamiętała. Pełnego optymizmu i zawsze uśmiechniętego. Nie mogła się pogodzić ze stratą jaką odniosła w przeszłości. Stratą ukochanej osoby, najlepszego przyjaciela, powiernika tajemnic aż wreszcie najlepszego taty na świecie. Ciągle myśląc o ojcu zapaliła papierosa. Właśnie przypomniała sobie bajki jakie jej opowiadał. Zawsze kończył zdaniem "I pamiętaj moja mała królewno: chociaż będziesz myślała, że już nie dajesz rady policz od pięciu w dół, weź głęboki oddech i pomyśl Kto jak nie ja? Wtedy zawsze sobie poradzisz a ja będę wtedy przy Tobie". Zatraciła się w swoim wspomnieniu a do oczu napłynęły jej łzy. Otrzeźwiła się w momencie, gdy poczuła, że papieros zaczyna parzyć ją w palce. Wyrzuciła go i postanowiła wreszcie udać się do szkoły.
      Podczas czwartej lekcji, którą była matematyka Nadia była bardzo zmęczona. Szkoła nie była dla niej obowiązkiem. Była karą. Okrutną karą. Nienawidziła tam chodzić. Nie lubiła ludzi, a ludzie nie lubili jej, Od roku nie odzywała się do nikogo. Nie miała kolegów. Nie chciała z nikim się zaprzyjaźnić, bo nie chciała stracić kolejnej osoby, na której by jej zależało.
- Kinnaman! Może wreszcie odpowiesz na moje pytanie?!
Nadia w jednej chwili otrzeźwiała i w roztargnieniu spojrzała na tablicę a później zaczęła kartkować zeszyt, który jak się okazało nie był skarbnicą wiedzy, bo prowadziła go tylko wtedy kiedy akurat nie miała jakichś ważnych rozmyślań, co zdarzało się nader rzadko.
- Przepraszam pani profesor, czy może pani powtórzyć pytanie? - zapytała dziewczyna z udawaną skruchą.
- Oczywiście - ironia w głosie nauczycielki była aż nadto wyczuwalna - od pięciu minut proszę cię o ocenienie wartości logicznej negacji implikacji podanej na tablicy. Dodam, że jesteś zagrożona i jeśli nie poprawisz ocen w ciągu dwóch tygodni będziesz powtarzać klasę.
 - Wartość logiczna wynosi jeden - odpowiedziała, choć wiedziała, że odpowiedź jest błędna. Była świetna z matematyki i przedmiotów ścisłych. Na złość nauczycielom i matce nie uczyła się i nie odrabiała zadań. Kiedyś nauka sprawiała jej przyjemność. A jeszcze większą przyjemność sprawiał jej szeroki uśmiech ojca. "Wdałaś się w tatusia" - zawsze powtarzał. Był bardzo dumny z córki. Był z niej dumny nawet wtedy, gdy w szkole podstawowej pobiła chłopca z najstarszej klasy. Należy wspomnieć, że Nadia wtedy była w trzeciej klasie i nie liczyła sobie więcej niż metr czterdzieści wzrostu i dwadzieścia sześć kilo wagi. Jak na swój wiek była silna i sprawna. Ojciec zapisał ją na karate. Spodobało jej się od razu. Chodziła na zajęcia przez 2 lata. Po śmierci Hermana przestała trenować, lecz nie przestała się uczyć. Wiedziała, że ojciec chciałby żeby zdobyła wykształcenie. Dopiero od roku zaczęła olewać szkołę.
- Niestety nie Kinnaman - i znów ironia - jutro masz zostać po lekcjach i powtarzać materiał na zaliczenie.
- Nie mogę, moja mama jest w szpitalu - skłamała. Nazajutrz był piątek. Początek weekendu, który należało opić. Dziewczyna upijała się w każdy piątek, to była tradycja.
- Ach tak. Więc zadzwonię do twojej mamy i spytam co u niej - uśmiechnęła się drwiąco nauczycielka i podeszła do biurka.
       W tym momencie rozległ się dzwonek i Nadia biegiem udała się do wyjścia. Postanowiła odpuścić sobie 2 ostatnie lekcje i w tym czasie udać się do sklepu po zakup alkoholu na piątkową libację.
     Wychodząc ze szkoły Nadia miała dziwne przeczucie... ktoś ją obserwował,  lecz ona nie mogła tego wiedzieć.  Cienie potrafili kryć się wyjątkowo dobrze.
     Po chwili dezorientacji postanowiła odwiedzić swój azyl. Po drodze kupiła w obskurnym monopolowym litrę wódki, posługując się dowodem tymczasowym. "Ludzie są tak tępi - pomyślała - nigdy nie sprawdzają daty urodzenia. Nie wiedzą,  że istnieje coś takiego jak tymczasowy?"
Pogrążona w swoich rozmyślaniach o poziomie inteligencji narodu, nie zauważyła, iż jest śledzona od drzwi szkoły.  Ale przecież tak miało być. Nie mogła wiedzieć.
    Ralph śledził Jaśniejącą już od kilku dni. Wiedział gdzie mieszka, gdzie jest jej szkoła.  Lecz nie wiedział czy Armasin ma przyjaciółkę.  "Oczywiście,  że ma. Musi mieć.  Wszystkie gówniary mają swoje koleżanki". Musiał znaleźć tę dziewczynę.
     Gdy Nadia dotarła na miejsce podniosła kubeł i wyciągnęła paczkę papierosów. Szybko podliczyła je i zapamiętała,  ze musi kupić nową.  Wyjęła z plecaka butelkę i schowała do koca. "Jutro wieczorem się bawimy"
     Zabawa w jej rozumowaniu znaczyła tyle co picie wysokoprocentowego alkoholu w samotności i patrzenie na spłowiałe zdjęcie ojca.
     Zapaliła papierosa i chwilę wpatrywała się w ścianę. Myślała o ojcu i o tym jak jej życie jest beznadziejne. Nagle ogarnęło ją przeczucie, że coś jest nie tak. Dopiero po chwili ujrzała, że na ścianie namalowany jest jakiś bohomaz. Zdziwiło ją to trochę,  bo przecież miała pewność,  ze nikt nie zna jej kryjówki. W końcu zbagatelizowała sprawę, ale zdjęcie ojca włożyła do obudowy telefonu.  Stwierdziła, ze czas już wracać do domu. Schowała rzeczy do kubła i zaczęła iść w stronę stacji. Przechodząc obok rysunku poczuła dziwne mrowienie w okolicach kręgosłupa.  Stanęła i uważnie przyjrzała się znakowi. Była to siedmioramienna gwiazda otoczona kółkiem. "Gdzieś to już widziałam" i znów to dziwne mrowienie.
     Nagle usłyszała szelest kopniętej puszki. Zerwała się i zaczęła iść na stację. Gdy wyszła zza winkla wpadła na rosłego mężczyznę. Tak bardzo się przestraszyła,  że wstrzymała oddech. Atmosfera wokół jakby zgęstniała. Popatrzyła w oczy mężczyźnie i przeraziło ją spojrzenie tak zimno-błękitne i mroczne. Mężczyzna uśmiechnął się i odszedł. Kiedy znikał z pola widzenia, Nadia zaczęła oddychać normalnie.  Nie miała pojęcia dlaczego widok przypadkowego faceta doprowadził ją do takiego stanu. Po chwili wpatrywania się w pustą przestrzeń, poszła w kierunku domu.
                             

                                                                                        Dżudi

środa, 7 października 2015

Początek

       Pomysł o założeniu bloga tkwił w mojej głowie od dawna. Właściwie od wtedy kiedy zaczęłam pisać. Nie mam wokół siebie osób, przed którymi nie wstydziłabym się pokazać tego co sobie pisuję. Nie jestem pewna czy idę w dobrym kierunku i chciałabym żeby ktoś mi na to odpowiedział. Moje teksty nie są pisane z wielkim wysiłkiem. Są wynikiem natchnienia, które czasem mnie ogrania. Nie mam też za wiele czasu nad regularnym pisaniem. Z góry chcę Cię poprosić Potencjalny Czytelniku o wyrozumiałość dla drobnych omyłek stylistycznym i językowych. Życzę miłego odbioru ;)
                                                                                                                                        "Kto nie ma odwagi do marzeń, nie będzie miał siły do walki"

                                                                                                                                                                                                      Dżudi