Kolejnego dnia w łazience przestraszyła się swojego odbicia w lustrze. Oczy miała sine i zepchnięte. Kiedy wykonywała kolejne czynności, przygotowując się do szkoły, robiła wszystko instynktownie, ponieważ jej myśli krążyły wokół chłodnego spojrzenia i nieprzyjemnego uczucia, że gdzieś już je widziała. Była właściwie pewna tego, ze znała tego człowieka. I co najgorsze bardzo kojarzył jej się z ojcem.
Zrobiła makijaż i stwierdziła, ze pierwszy raz od dwóch lat zje śniadanie o normalnej porze. Zeszła na dół i zobaczyła matkę. Niską, chudą blondynkę, lekko przygarbioną pod ciężarem problemów. Nadia uśmiechnęła się na widok różowych znoszonych kapci. To był ostatni prezent jaki zrobili jej z ojcem. Zanim zaginął planowali wielkie przyjęcie dla mamy na jej 35 urodziny. Kiedyś mawiała "Gdy będę miała 35 lat, rodzinę, dom i kredyt do spłacenia będę na pewno wiedzieć, że jestem na drodze do szczęścia." Tydzień przed planowaną imprezą Herman zniknął. Policjanci szukali go wszędzie... i znaleźli zwłoki. Matka Nadii je zidentyfikowała. Odbył się skromny pogrzeb. Trumna była z wiśniowego drewna. Cały czas zamknięta.
Matka odwróciła się i lekko podskoczyła. Była zaskoczona widokiem córki w kuchni o tak wczesnej porze.
- Coś się stało? - zapytała.
- Chciałam zjeść śniadanie - odpowiedziała dziewczyna i sięgnęła po banana.
- Poczekaj! - Nadia wypuściła owoc z zaskoczenia i spojrzała na matkę z wyrzutem.
- Zrobię Ci jajecznicę - uśmiechnęła się kobieta i zaczęła krzątać się po kuchni. Nadia usiadła, przyglądając się matce. Kochała ją ale nigdy nie były blisko. Od małego była córeczką tatusia. Dlatego tez po śmierci ojca czuła jakby straciła oboje rodziców. Na wspomnienie o tacie dziewczynie zakręciła się łza w oku, ale szybko ją wytarła i zmusiła do uśmiechu gdy matka podała jej talerz z parującym śniadaniem
- Ty nie jesz? - zapytała.
- Nie ja już jadłam - odpowiedziała, trochę smutna - może jutro zjemy razem? Bardzo mi tego brakuje odkąd Herman... - urwała i jej oczy zaszły mgłą. Odwróciła się i wyszła z kuchni. Nadia słyszała jak zamyka się w łazience i zaczyna płakać. Nie mogła tego słuchać. Zabrała torbę i wręcz wybiegła z domu. Postanowiła, ze dziś nie pójdzie do szkoły. Jej nogi prowadziły ją w miejsce, w którym była tyle razy, że mogła z zamkniętymi oczami trafić tam bez problemu.
Po pokonaniu kilku kilometrów była na miejscu. Cmentarz Główny. Przeszła przez bramę i wszystkie dźwięki dobiegające z ulicy, umilkły jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Mimo, że nie patrzyła pod nogi, wiedziała jak stawiać stopy, aby się nie potknąć. Była tu tak wiele razy, iż każda najmniejsza nierówność terenu była jej znana. Po kilku chwilach stała nad grobem swojego ojca. Jej oczy zeszkliły się. Dziewczyna nawet teraz, kiedy od jego śmierci minęło kilka lat nie potrafiła poradzić sobie z bólem, który w sobie nosi. Zapaliła papierosa. To jej pomagało w jakiś niezwykły sposób. Lecz tak naprawdę wmawiała to sobie. Nie potrafiła przezwyciężyć uzależnienia, więc poddała mu się. I to frustrowało ją to, bo była słaba.
- Jestem słaba - powiedziała do siebie.
- Drzemie w tobie siła, której jeszcze nie odkryłaś - odpowiedział jej niski, głęboki głos. Nadia odwróciła głowę, a gdy zobaczyła kto jej odpowiedział, zamarła, a papieros trzymany w ręce upadł na ziemię.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ten rozdział, nie jest jeszcze skończony w powodu braku czasu i wielu obowiązków, jakie na mnie spadły. Mam nadzieję, że ta przed-premiera zachęci do dalszego śledzenia losów Nadii.
Dżudi
- Jestem słaba - powiedziała do siebie.
- Drzemie w tobie siła, której jeszcze nie odkryłaś - odpowiedział jej niski, głęboki głos. Nadia odwróciła głowę, a gdy zobaczyła kto jej odpowiedział, zamarła, a papieros trzymany w ręce upadł na ziemię.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ten rozdział, nie jest jeszcze skończony w powodu braku czasu i wielu obowiązków, jakie na mnie spadły. Mam nadzieję, że ta przed-premiera zachęci do dalszego śledzenia losów Nadii.
Dżudi
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz